Puzzels

23-05: Als we wakker worden regent het een beetje. Na het ontbijt gaan we rijden. Het weer klaart langzaamaan wat op. We gaan vandaag richting Wanaka, dat is nog ongeveer 100 kilometer rijden. Onderweg maken we af en toe een stop om foto’s te maken. De natuur is nog steeds prachtig. Mooie bergen met daartussen prachtige meren.


In Wanaka gaan we naar Puzzling World. Een soort themapark rondom puzzels. Er is een heel moeilijk doolhof. In twee lagen namelijk. De bedoeling is dat je alle torens op de hoeken van het doolhof vind (elk met een eigen kleur dak: rood, geel blauw en groen) en vervolgens de uitgang vind. De kinderen zijn ons te snel af. Al snel hebben zij al drie torens gevonden en wij slechts één! Wel zijn de kinderen af en toe onder de schotten van het doolhof doorgekropen, maar eigenlijk maakt dat niets uit, want dan weten ze nog niet waar ze zijn!

Dan gaan we koffiedrinken. Op alle tafeltjes liggen “breinbrekers”. Allerlei puzzels die je kunt proberen op te lossen. Je bent zo weer een uur verder! De kinderen zitten al met rode wangen aan de tafeltjes.

Dan gaan we naar de afdeling met hologrammen en andere kamers waar je zintuigen van in de war raken. Net zoiets als het magnetisch huis in Avonturenpark Hellendoorn. Heel leuk. Er is ook een kamer waar je, als je in de ene hoek staat, heel groot lijkt. Als je vervolgens naar de andere hoek van de kamer loopt, lijk je opeens klein! Heel grappig!

Dan gaan we onze breinen nogmaals breken over alle puzzels. Sommige zijn écht te moeilijk, andere puzzels krijgen we wel voor elkaar. Eigenlijk hebben we er nog geen genoeg van, maar we moeten ook nog een kampeerplek zoeken. We moeten toch maar ‘ns gaan.


We gaan richting Queenstown. In eerste instantie dachten we aan nog een nachtje wildkamperen, maar uiteindelijk komen we rond zes uur aan in Queenstown en komen terecht op een Top 10-camping. Heerlijk, weer voorzieningen! We zoeken ons plekje op en gaan weer koken, eten en naar bed.

HAAST? Nee hoor, wij niet!

22-05: Na een goede nacht en een goed ontbijt gaan we weer ‘en route’. Vandaag willen we de Franz Jozef gletsjer bekijken. Dat is nog ca. 100 kilometer rijden. De lucht is eerst nog wat grijs, maar dat verdwijnt al snel. Bij de gletsjer aangekomen kunnen we een wandeling maken naar de gletsjer. Het weer is goed en dat maakt het extra mooi. Tussen alle grind, stenen en ander sediment naderen we de gletsjer. Het is een prachtig gezicht. We blijven niet al te lang bij het eindpunt, want het weer wordt weer wat dreigender en we hebben geen zin in een nat pak. Het was een heerlijke wandeling van 1,5 uur. Bij de camper nemen we nog wat te drinken en dan gaan we verder naar Fox Glacier. In het dorpje gaan we ergens koffie drinken en kunnen we mooi de apparatuur weer even opladen.

Omdat de tijd vandaag wel heel snel lijkt te gaan, het is inmiddels al ruim half drie, besluiten we de Fox Glacier te laten voor wat het is. We zetten koers naar het dorpje Haast, niet dat we haast hebben hoor! Onderweg maken we nog een stop bij een uitzichtpunt. Laura loopt met de kinderen naar het platform terwijl Edwin de tafel uit de camper repareert die nagenoeg gesneuveld is. Als Laura en de kinderen naar de camper willen gaan, heeft Bente het gepresteerd om met haar knie vast tussen de spijlen van het hek te komen zitten. Geen beweging meer in te krijgen! Haar knie doet pijn. Toon haalt Edwin op en Laura maakt contact met een medetoerist die de krik uit de auto haalt. Met de autokrik worden de houten spijlen uit elkaar geduwd en kan Bente gelukkig vrij snel bevrijd worden. Wel is haar knie wat dik, maar dat is snel weer over. Altijd weer verrassend, reizen met kinderen…

Aangekomen in Haast blijkt dat het werkelijk een dorp van niks is. Niets te bevelen. Wat motels en een supermarkt zeg maar. Daar doen we nog wat inkopen voor ons avondeten en dan gaan we naarstig op zoek naar een wildkampeerplek. Het is inmiddels al bijna 5 uur en het schemert al. Na een aantal kilometers vinden we een geschikte plek op de weg richting Wanaka. We parkeren en gaan onmiddellijk koken. We hebben trek!

Arthurs Pass

21-05: Vandaag zouden we volgens onze oude reisschema uit Chili vertrekken. We zijn blij dat we onze tickets hebben omgeboekt. Nu hebben we ruim 30 dagen in Nieuw-Zeeland in plaats van de oorspronkelijke 11 dagen. Dat zou toch echt te weinig zijn geweest voor dit prachtige land.

Na een ontbijtje gaan we rijden. Eerst doen we in Springfield-centrum wat boodschappen en halen we twee koffie voor onderweg. Favoriete CD aan (we hebben er onlangs één gekocht, de nieuwe van Bruce S.), iedereen goed te pas en rijden maar. De omgeving wordt steeds mooier. Bossen, bergen met hier en daar besneeuwde toppen, wilde rivieren, schitterende meren. Kortom: genieten dus.

Als we in het plaatsje Arthurs Pass zijn maken we een stop. We wandelen naar de waterval, gaan naar het informatiecentrum en drinken tenslotte nog ergens een bak koffie. Wat een luizenleven hebben we toch.

Onderweg krijgen we nog een afdaling van maar liefst 16%. Dat is best steil zeg! Af en toe maken we een stop bij een mooi uitzichtpunt. Daar leven echter ook de Kea’s. Een papegaai-achtige vogel. Deze vogels zijn erg slim en niet echt bang. In het informatiecentrum hadden we al gelezen dat ze de rubbers van je autoruiten en ruitenwissers lostrekken met hun snavel! Bij het eerste uitzichtpunt is het direct raakt. Amper geparkeerd zit er al een Kea op het dak van onze camper en begint deze direct te zoeken naar iets waar hij op kan knagen. Met het gooien van wat kleine steentjes gaat hij er uiteindelijk vandoor!

Bij een andere parkeerplaats is een andere auto aan de beurt. Er zitten vier Kea’s op de auto, waarvan één op de buitenspiegel. Deze bekijkt de mogelijkheden om het broodje van de automobilist te pakken te kunnen krijgen!

Als we de Arthurs Pass genomen hebben komen we uiteindelijk aan in het plaatsje Hokitika. We parkeren de camper en gaan even het dorpje in. Bij een cafeetje drinken we koffie en vinden we (eindelijk weer) een plek om te internetten en wat stukjes op onze site te zetten. Daarna gaan we nog wat winkeltjes in, waar ze nagenoeg overal sieraden van jade verkopen. Deze steen wordt hier in de omgeving gevonden. We kunnen kijken hoe de steen wordt geslepen en omdat het aan het eind van de dag is en de man waarschijnlijk goed gehumeurd, krijgen we allemaal een stukje jade steen! Iedereen weer blij!

Rond vijf uur verlaten we dit dorpje weer en vinden ca. 30 kilometer verderop langs de weg naar het zuiden een prima wildkampeerplek. Koken, eten en slapen.

Quake-repair

20-05: De ochtend gebruiken we voor schoolwerk, tanken en boodschappen en gaan dan op weg, verder naar het zuiden. Het weer is goed, dus is het prettig en relaxt rijden.






In de loop van de middag komen we aan in Christchurch, de grootste stad van het Zuidereiland, welke aan het begin van dit jaar zwaar is getroffen door een aardbeving. Omdat we hier 15 jaar geleden ook zijn geweest willen we graag zien hoe het er nu uitziet. We rijden zover mogelijk het centrum in en parkeren de camper aan de rand van een park. Enige schade is dan al te zien. Te voet gaan we écht het centrum in en wordt het al snel duidelijk dat de aardbeving hier erg heeft huisgehouden. Veel huizen, winkels, kantoren en andere gebouwen zijn geheel of gedeeltelijk ingestort of staan leeg. Het hart van het centrum, rondom de bekende kathedraal, is hermetisch afgesloten. Een vreemd gezicht, zo’n mooi relaxt Engels aandoend centrum, nu spookachtig leeg. De ziel is uit de stad. Van een inwoner krijgen we te horen dat het centrum nog wel 10 jaar gesloten kan blijven, er moeten nog 200 gebouwen worden gesloopt. Tja, en wat gebeurd er dan? Komen mensen en bedrijven ná zo’n lange periode nog wel terug? Of hebben ze elders hun plekje gevonden?

We lopen nog wat rond door de stad maar besluiten hier niet te blijven. Vanaf Christchurch willen we dwars door Nieuw-Zeeland naar de westkust. We nemen weg 73 en gaan richting Arthurs Pass. In een klein plaatsje, Springfield, vinden we een basic-camping waar we onze camper stallen voor de nacht. Morgen de pass over.

Walvissen kijken

19-05: Vanmorgen weer door de kinderen wakker gemaakt. Nu voor een prachtige zonsopkomst! Het is wel een top-wildkampeerplek hier!


Vanmiddag om 12.45 uur moeten we bij Whale Watch Kaikoura zijn voor onze tour. Voor die tijd gaan we op zoek naar een café met koffie, internet en stopcontacten. Dat valt niet mee. Internet moeten we laten zitten. Wel koffie, stroom voor de Nintendo’s en een plek voor schoolwerk. De ochtend vliegt voorbij.

Het weer is goed vandaag. Een lekker zonnetje en weinig wind, dus perfect weer voor onze tour. Met een busje naar de boot, aan boord en gaan met die banaan. Een snelle wendbare catamaran!! Als het goed is zijn we een dikke twee uur op het water. Boven op het dek staat de uitkijk, er mag namelijk niet met sonar worden gewerkt om de walvissen te lokaliseren, dat maakt ze ‘doof’. Dus gewoon een kwestie van goed rondkijken en luisteren met een hydrofoon onder de boot. Al redelijk snel zien we een ‘sperm whale’ op redelijk grote afstand. Voordat we ter plaatse zijn duikt hij alweer onder water, maar we zien nog wel even de mooie staart boven het water uitkomen.

Het zijn voornamelijk ‘sperm whales’ (potvissen) die hier fourageren. Hiervoor is een diep deel van de oceaan nodig. Hier bij Kaikoura zit al vrij dicht bij de kust een diepe trog van meer dan 1000 meter. Deze walvissen (tussen de 15 – 20 meter lang) zitten ongeveer 45 minuten tot een uur onder water en duiken dan tot 1000 meter diep, dan komen ze naar boven en liggen dan ongeveer 15 minuten uit- en in te ademen. Na de laatste ademhaling duiken ze recht naar beneden en komt de staart sierlijk en majestueus uit het water.

We hebben een supermiddag en een superexcursie want in totaal kunnen we 6 walvissen benaderen en enige tijd bekijken, nog twee stuks zijn te ver weg en zien we alleen ‘ademen’. Ook komen we tot twee keer toe in een school jagende dolfijnen terecht, zo’n 500 stuks. Dat is ook machtig om te zien, zóveel dolfijnen zwemmend en springend rond de boot. We zien nog een enkele jagende zeeleeuw en mooie sierlijke albatrossen. Onze middag kan niet meer kapot, we zijn dan ook blij dat we deze excursie wél hebben gedaan. Normaliter worden er maar één of twee walvissen per excursie gezien. De dolfijnen hadden ze al een week niet gezien tijdens deze excursies! Echt mazzel dus!

Nadat we weer aan wal zijn zoeken we ons kampeerplekje op het Kaikoura-peninsula weer op. Dat is zo’n mooi plekje, daar willen we nog wel een nachtje staan. Vandaag hebben we zelfs een privé-zeeleeuw naast de camper liggen. Het moet niet gekker worden.

Van noord naar zuid

18-05: Vanmorgen de wekker gezet om 6.00 uur. We moeten namelijk om 7.25 uur bij de ferry in Wellington zijn, nog zo’n 10 kilometer verderop. Het is fris en donker. Het valt niet mee om uit het warme bed te komen. De kinderen halen we uit de “bak” boven de cabine. Zij mogen onderweg nog even wakker worden op ons bed. We dachten bij de ferry nog even tijd te hebben voor een ontbijt. Dat valt tegen. De kinderen moeten snel aankleden en we eten snel een boterham. Dan moeten we al aan boord.

We zoeken een plekje en vermaken ons de drie uur durende overtocht met de Nintendo, kletsen, drinken en buiten op het dek kijken. Vlak na vertrek waait het buiten op het dek enorm hard. Laura moet Toon en Bente aan de hand houden. We worden naar binnen gehaald. Het dek wordt gesloten. Teveel wind!! Gelukkig is Huub beneden bij Edwin. Anders zou hij nog overboord waaien!

Als we het Zuider-Eiland naderen is het weer totaal anders en kunnen we zonder problemen weer het dek op. Tussen de fjorden door varen we naar Picton. De kinderen kunnen nog een halfuurtje spelen in de playground onderin de ferry, die we op de valreep hebben ontdekt.

Vanuit Picton rijden we naar Kaikoura, zo’n 155 kilometer verderop. Onderweg maken we nog een stop bij een zeeleeuwenkolonie. We kunnen vrij dicht bij de dieren komen. Machtig. In Kaikoura gaan we eerst naar het bookingscentre voor whale watch-tours. Het is wel enorm duur. We twijfelen of we zullen gaan en vragen een Australisch stel (met kind) dat net terug is van zo’n tour of het de moeite waard is. Zij vinden van wel en vermelden tevens dat het in Australië nog duurder is… We denken er nog even over na, maar uiteindelijk besluiten we toch te reserveren. Morgen om 12.45 uur vertrekt de boot als de weersomstandigheden het toelaten.

Dan moeten we op zoek naar een wildkampeerplek. Die vinden we vlak aan de kust. De kinderen gaan onmiddellijk buiten spelen en wij gaan koken. Tegen half 6 roepen de kinderen ons dat we toch écht even buiten moeten komen kijken. De maan komt op boven de oceaan! Wat een mooi gezicht! Dit is de tweede keer dat we een maansopkomst zien! De eerste keer was in Andacollo (Chili). Zou je dat in Nederland ook kunnen zien? Waarschijnlijk zit er meestal iets voor!

 
 
 
 
 
 
 
 

Wellington

17-05: Gelukkig een rustige nacht vannacht, geen storm. Vandaag gaan we vanaf hier met de bus naar Wellington. In de buurt van de camping kunnen we opstappen en worden we midden in de stad afgezet. Wellington is de hoofdstad maar kan qua omvang en internationale allure niet tippen aan Auckland. Toch is Wellington, net als alle andere plaatsen in Nieuw-Zeeland, een hele prettige plaats met een fijne sfeer. Alles gaat er erg relaxt, geen getoeter en druk gedoe, dat valt ons gewoon op.

In Wellington zijn geen echte bekende highlights die op ieders ‘must see’-list staan. We slenteren door de stad. Wel zijn er veel mooie sjieke winkels. Ook maken we een ritje met de Cable Car, die nog wel enigszins bekend is. Als we met deze kabelbaan boven komen is er een mooi uitzicht over de stad, de haven en de baai.

Voor de verandering eten we ’s avonds in de stad en doen daarna wat boodschappen voor het ontbijt van morgen, want dan moeten we vroeg op om met de ferry mee te kunnen. De stadsbus zet ons weer netjes in de buurt van de camping af. Nog gauw een paar klusjes doen en alle apparatuur maximaal opladen, want de komende tijd willen we het weer met wat minder voorzieningen doen.