Woei

16-05: Vannacht nauwelijks een oog dichtgedaan. Gisteravond begon de wind en de regen al steeds meer toe te nemen. Rond half negen ’s avonds werd er op deze eenzame plek op onze camperdeur geklopt! Het was ook een collega-wildkampeerder die op dezelfde parkeerplaats was komen staan om te overnachten, maar vast was komen te zitten in de modder. We beloofden hem om morgen te helpen de camper los te maken. Mooi dat we niet helemaal alleen staan op deze plek. Het onstuimige weer werd namelijk nog veel onstuimiger! De camper danste heen en weer op de windstoten, en kwam af en toe helemaal uit de veren! We konden er op een gegeven moment niet van slapen. Er zou toch niets stuk waaien? De camper zou toch niet om waaien? Er zou toch geen boom omvallen op onze camper? Tjonge jonge wat een storm!


’s Morgens hadden onze medetoeristen al hulp weten te regelen van een pick-up. Deze had de camper in no-time losgetrokken. Het bleken Polen te zijn die vandaag de camper in Wellington moesten inleveren. Dat wordt nog flink poetsen en doorrijden dan!

Na het ontbijt wagen we ons ook weer met onze camper op de weg. De wind lijkt iets minder te zijn geworden, maar het valt nog niet mee om de camper op de weg te houden. Als we een kleine twee uur hebben gereden komen we aan in een redelijke plaats. De wind en de regen hebben we achter ons kunnen laten. We doen wat inkopen bij de plaatselijke supermarkt, scoren een koffie bij de Mac en gaan dan verder op weg naar Wellington.

Als we rond half twee bij de ferry van Wellington naar Picton zijn aangekomen regelen we eerst de overtocht voor woensdag 18 mei. Dan gaan we op zoek naar een camping. Daarvoor moeten we weer buiten de stad zijn. We vinden een mooi camping met een leuk springkussen en speeltoestellen voor de kinderen. Na zes dagen wild-kamperen wordt het wel weer eens tijd voor een echte camping (gelukkig zijn we we

l bij de Polynesian Spa geweest in Rotorua)!. De kinderen leven zich uit op het springkussen. Zelfs wij wagen een paar semi-atletische sprongen!

’s Avonds weer lekker zelf koken en lekker slapen. Horen we nou weer de wind om de camper gieren? Het wordt vast niet zo erg als afgelopen nacht!

naar het zuiden

15-05: Heerlijk geslapen bij de "Pak ’n Save" en we zijn dus ’s morgens de eerste klant op de parkeerplaats, er wordt netjes om ons heen geveegd. Bij de McDonalds (tegenover de parkeerplaats,… tja alles bij de hand!!) checken we even onze mail, plaatsen stukjes op onze blog, laden alle apparatuur op en drinken een kop koffie. Eigenlijk doen we altijd alles bij de McDonalds, behalve eten.

Vandaag rijden we van Rotorua, naar Taupo, naar Napier en nog iets zuidelijker. Het grootste deel gaat door redelijk uitgestorven gebied, dus weinig dorpjes. Wat heerlijk groen en bosrijk is het hier toch. Het weer is vandaag herfstachtig dat is wel jammer, we hadden wat heldere luchten verwacht.

Een eindje voor Dannevirke zien we een spaarzame picknickplaats. Het is inmiddels echt regenachtig en onstuimig geworden, dus we sturen de Ford deze picknickplaats op. Hier blijven we vannacht maar. De wind en de regen nemen wat toe, maar dat klinkt wel knus als je in de camper zit, gordijnen dicht en diep onder de wol. We staan enigszins in de luwte van een paar bomen.

Mudpool

Vulkanisch

14-05: We willen vandaag eigenlijk een vulkanisch park bezoeken maar het regent ontzettend. We gaan daarom na het ontbijt eerst maar wat schoolwerk doen in het restaurant van het spa-complex, daar kunnen we ook mooi de Nintendo’s en de laptop opladen. Als dat allemaal gedaan is, is het weer ook weer opgeknapt en gaan we toch op pad.


Een eindje buiten Rotorua ligt het vulkanische themapark Te Puia. We lopen hier langs kokende modderpoelen, stomende en rochelende(zwavel) gaten in de grond en kijken bij de bekende Pohutu-geyser. Een deel van het park is gewijd aan de Maori-cultuur, waaronder huizen, kano, kookplaatsen, een vlecht- en houtbewerkingschool. Rond de middag wonen we een begroetingsritueel en vecht- en dansvoorstelling bij. Dit is indrukwekkend om te zien.


In dit park bevindt zich ook een kiwi-huis, waar we in het donker kiwi’s in levende lijve kunnen zien. Schattige bolvormige loopvogels met een lange snavel en zo groot als een krielkip. In de vrije natuur krijg je ze bijna niet te zien.


Aan het eind van de middag gaan we terug naar Rotorua en struinen we nog even door het centrum. De camper hebben we geparkeerd op de parkeerplaats van de Pak ’n Save-supermarkt. Daar doen we boodschappen en eten ons avondeten. Eens even zien of ze ons hier vanavond wegjagen. Voor ons is het hopelijk “Park ’n Safe”, maar eigenlijk ook “Park ’n Save” (gratis)!!!

Rotte eieren



alleen schoolwerk als we stilstaan!



13-05: Ook nu weer heerlijk geslapen in deze rustgevende omgeving. We breken op en maken het ‘rondje Coromandel’ verder af. Prachtige omgeving, een genot om in te rijden. Het is hier alleen wel heeeeel erg bochtig, eigenlijk zijn er alleen máár bochten, er zit geen recht stukje weg bij. Dit maakt ‘camperen’ in Nieuw-Zeeland toch anders dan in Amerika, daar konden de kinderen bijvoorbeeld achterin zitten tekenen en zelfs af en toe wat drinken, hier is dat niet mogelijk.

In de loop van de middag komen we aan in Rotorua, een plaats die bekend staat om de grote hoeveelheid vulkanische activiteit die hier aan de oppervlakte komt. Het is meteen te ruiken als we het dorp naderen, een overheersende geur van zwavel, oftewel ‘rotte eieren’. Zelf zijn we hier 15 jaar geleden ook geweest. We parkeren bij de ‘Polynesian Spa’, een complex met warme thermaal baden. Ook hier een overweldigende zwavellucht, maar dat mag de pret niet drukken. We vermaken ons een paar uur in de verschillende baden met verschillende temperaturen. Tot op het bot gereinigd en uitgebeten trekken we ons weer terug in de camper voor het avondeten. We blijven overnachten op de parkeerplaats van het complex.

Coromandel Peninsula



...krapjes!!!

12-05: Niemand heeft ons weggejaagd en als we wakker worden is het gelukkig droog. We maken een ontbijtje, halen koffie bij de Mac, doen wat schoolwerk en dan kunnen we weer rustig op weg gaan.

Vandaag willen we naar Coromandel Peninsula, een schiereiland met prachtige uitzichten op zee en hele smalle bochtige wegen. Af en toe maken we een stop voor een lunch, tanken,koffie of dagelijkse boodschappen.


Rond vijf uur vinden we een mooie wild-kampeerplek langs de weg in een subtropische omgeving. Als we ons broodje buiten opeten komen er heel wat busjes met werkvolk langs. Zij zien de schoonheid van de natuur wat minder in. Om de haverklap vliegen er lege bierflessen in volle vaart uit het raam die de prullenbak op deze picknickplek bij lange na niet halen en in deze prachtige omgeving belanden… Als we ’s avonds onze spaarzame verlichting uitdoen is het hier pikdonker en doodstil, slechts heel af en toe komt er een auto langs.

Grijs

11-05: Als we wakker worden klettert de regen op ons dak. Dat is lang geleden, een dikke grijze lucht waaruit het de hele dag lijkt te gaan regenen. Hiervoor moeten we helemaal terug naar Argentinië, waar we te maken kregen met ondergelopen wegen. Daarna hebben we eigenlijk geen regen van betekenis meer gehad.

We bellen even met het thuisfront, dat is nu weer te doen met onze nieuwe sim-kaart van Vodafone NZ en de daarbij behorende aanbiedingen. Alleen door het tijdsverschil zijn er maar een paar momenten per dag dat we zowel hier als in Nederland wakker zijn.

De rest van de ochtend gebruiken we om een fikse lading vuile was te wassen en, net zo belangrijk, te drogen. Als dat in een paar beurten is gelukt gaan we op pad. We rijden vandaag tot net iets ten zuiden van Auckland. Het weer is de hele dag grijs en nat, en nodigt niet uit om ergens te gaan stoppen. Aan het eind van de middag parkeren we de camper op een parkeerplaats langs Highway 1 bij een tankstation, McDonalds etc. (de bekende riedel van ketens langs de grote weg). Hier koken we ons potje en gaan hier slapen, we hopen maar dat niemand ons wegjaagt. Zal wel niet, want we staan niemand in de weg en we doen niemand kwaad.

op weg naar het zuiden....

10-05: Na het opstaan en ontbijten is het weer eens tijd voor schoolwerk. Wie wil dat nou niet doen op zo´n mooie plek!! Nu we gisteren het noordelijkste puntje van Nieuw−Zeeland hebben gehad, gaan we weer in zuidelijke richting, dat moet weer een deel langs dezelfde weg, maar dat is niet erg. Het is hier prachtig. Na het ruige Zuid−Amerika ziet het er hier weer veel lieflijker, groener en aangeharkter uit. Een leuke afwisseling.

Uit de mail begrijpen we dat onze container via Damco Nederland BV in Rotterdam, is aangekomen bij TTS in Rijssen en dat Edwin´s vader en zwager de bus uit de container hebben gehaald. Fantastisch nieuws!!! De bus staat dus nu weer veilig en wel in Den Ham. Dan is deze hele operatie ook weer succesvol volbracht. Nog wel een heel gedoe en geregel dat verschepen, maar het is zeker de moeite waard geweest en heeft ons veel voordelen opgeleverd. Wat ons betreft een aanrader voor diegene die wat langer naar het buitenland wil.

TTS Rijssen



Tegen de avond zoeken we weer een plekje. Dit keer op een echte camping want we moeten eens een keer weer douchen, schoonwater bijvullen, vuilwater lozen, kleren wassen, accu´s volladen, internetten etc. We vinden een camping waar dat allemaal kan, en zijn dan ineens ook erg druk met allerlei klusjes.

Als afsluiter van de dag eten lekker hutspot met vlees, heerlijk!!! Wat is het toch weer lekker om baas te zijn over je eigen ontbijt, middag− en avondeten, wanneer je eet en wát je eet.


...bus weer veilig in Den Ham!