Cape Reinga

09-05: Heerlijk geslapen na een nachtje ‘wildkamperen’. Als we weer richting het noorden rijden komen we langs Ninety Mile Beach, een stuk recht strand die als weg gebruikt mag worden en waar je prachtig met een 4-wheeldrive overheen kunt rijden. Wij houden het bij een stukje wandelen. Met de camper mogen we alleen op verharde wegen komen.


De wegen zijn hier enorm bochtige en gaan constant op en neer, dat opgeteld bij linksrijden en ‘het stuur aan de verkeerde kant’ is het nog een hele klus. Nadeel van zo’n verkeerd stuur is, dat de versnellingspook wél aan de normale kant zit, dus schakelen met links. Het fingerspitzengefühl is er nog niet helemaal, maar het went, alleen nog even opletten bij rotondes en kruisingen.

Achter in de middag zijn we dan op het noordelijkste puntje van Nieuw-Zeeland, Cape Reinga. We lopen naar de vuurtoren aldaar en genieten van het uitzicht. Hier komen de Tasman Zee en de Grote Oceaan bij elkaar, dat geeft een mooi golvenschouwspel.


Vlak vóór het donker worden zoeken we een plaatsje op om te slapen. We rijden naar een DOC−camping, zeg maar een soort Staatsbosbeheercamping. Een grasveld op een hele mooie plek aan de oceaan maar zonder al teveel voorzieningen. Paar dollar in een envelopje doen en kamperen maar (nadeel: geen internet− en mobiele telefoonbereik).

Vanmorgen krijg Laura schitterende tekeningen voor Moederdag (zie vorige blogbericht). Dan een lekker ontbijtje. We zijn er vanmorgen achtergekomen in welke plaats we zijn gearriveerd: Waiwera. De plaatsnamen hier zijn onmogelijk om uit te spreken en om te onthouden.


Als we alle spullen weer in de kastjes hebben gezet en er niets meer los door de camper kan ‘zweven’ gaan we weer op weg. Ons eerste doel op is cape Reigna. Dat zullen we vandaag wel niet halen. Eens kijken hoe ver we komen.

De route die we hebben is prachtig maar ook bochtig. Als we bijna bij een nationaal park zijn waar de Kauri bomen groeien wordt Toon misselijk. De weg is te smal om de camper direct aan de kant te zetten. Als Edwin uiteindelijk kan parkeren doet Laura de zijdeur van de camper open en hangt Toon uit de deur. De lunch van vandaag komt op het asfalt, en dat was precies de bedoeling. Toon voelt zich helemaal opgelucht, en wij ook met onze brandschone camper!

We maken een wandelingetje naar de oudste Kauri boom en gaan dan verder. Op zoek naar een plekje waar we een nachtje gratis kunnen staan. Uiteindelijk vinden we een mooie plek op een soort parkeerplaats met wat picknickbanken. Alhoewel we geen woning zien lopen er een aantal hanen rond.

We koken een eenvoudige maaltijd en kunnen deze nog net voor zonsondergang buiten opeten. Dan lekker op tijd naar bed. Het is koud buiten.

Moederdag

Vanmorgen is Laura enorm verrast met drie fantastische tekeningen:


Toon: under the rainbow



Bente: New York, vanaf boven gezien



Huub: New York



Richting Northland

07-05: Vandaag dé dag! We gaan de camper ophalen. De kinderen hebben er erg veel zin in! Eindelijk weer een huisje voor onszelf. Na het ontbijt nemen we de “airbus” naar het vliegveld. Daar bellen we met onze camperverhuurder en al vrij snel komen ze ons ophalen. We worden erg vriendelijk geholpen en zijn zeer tevreden over alles. Er is echter wel een probleempje. De “groene kaart” van de camper is sinds eind april verlopen… Dat moet eerst geregeld worden voordat we de camper mee kunnen krijgen. Het duurt allemaal wat langer. De mevrouw van de camperverhuur vindt het allemaal erg vervelend. We krijgen het bedrag van één dag camperhuur terug! Dat is wel heel aardig. Zo willen we nog wel een paar halve uurtjes wachten. Dat loont!

Als alles voor elkaar is, we uitleg gekregen hebben over de camper, gekeken hebben waar er beschadigingen aan de camper zijn en alle handtekeningen gezet zijn kunnen we vertrekken. Dat valt nog niet mee! Links rijden met dit enorme gevaarte is écht wel even wennen. Ons eerste doel: de koelkast van de camper gevuld krijgen. De supermarkt is niet al te ver weg. Zonder problemen komen we er. We slaan flink wat boodschappen in en lunchen vervolgens in de camper.

Dan zetten we koers naar het noorden naar onbekende bestemming. We nemen highway 1. Na ongeveer 50 kilometer ontdekken we dat we bij het bekijken van de camper niet goed naar de voorruit gekeken hebben. Er zitten meerdere sterren in de ruit, en een flink aantal kleine steenslag-gaatjes. Ook zit er een barstje in… We bellen meteen de camperverhuurder. Het is goed dat we het direct melden. Er wordt een aantekening gemaakt dat de voorruit op diverse plekken beschadigingen bevat. Eigenlijk zijn we er wel blij mee. Een ster meer of minder tijdens onze huurperiode maakt dan ook niet meer uit. Dat kan weer wat aardig wat dollars schelen zeg maar!

’s Avonds komen we op een camping. Eigenlijk zouden we wel willen “wild-kamperen”, maar we vinden het mooi geweest. Het is inmiddels donker en we moeten eerst nog wat beter wennen aan het rijden hier. We krijgen een plekje pal aan de oceaan. ’s Avonds nog een broodje eten en dan lekker slapen in de camper.

Auckland

6-5: Na een heerlijk ontbijtje bij het restaurant van het hotel rommelen we nog wat op onze kamer. Dan gaan we de stad in. We hebben de kinderen alle drie $ 25 dollar zakgeld gegeven voor de tijd in Nieuw-Zeeland. Dat geld brandt natuurlijk in de zak, dus vandaar dat ze wel zin hebben om de stad in te gaan. (Souvenir)winkels kijken is geen probleem.


We slenteren rond, merken op dat ook hier de mensen ontzettend vriendelijk zijn, drinken ergens een bak koffie en ver in de middag scoren we bij de plaatselijke supermarkt wat spullen voor onze lunch. We kopen alleen maar gezonde dingen! Na de tijd op Tahiti was zowel bij ons als bij de kinderen de behoefte daaraan enorm: brood, kaas, ham, wortels, coleslaw, tomaatjes! Heerlijk!

Aan het eind van de middag zijn we weer bij het hotel. We lummelen weer wat op de kamer, draaien een wasje en eten ’s avonds een hapje. In dit hotel zijn ze erg vlot. Voor de kinderen is het ontbijt gratis (normaal $ 5 per kind), ’s avonds ronden ze het bedrag met $ 8 af naar beneden. Een verademing na Tahiti, waar voor alles flink betaald moet worden.

De tijd vliegt!

4-5, 5-5: Om 04.00 uur worden we door een klop op onze kamerdeur gewekt. Even de tijd nemen om echt wakker te worden en dan eruit. Wij pakken eerst de laatste spullen in en maken dan de kinderen wakker. We helpen de kinderen met aankleden en dan worden we naar het vliegveld gebracht.

Alles gaat snel en efficiënt op het vliegveld en binnen no time zijn we ingecheckt en door de douane. Dan kunnen we wederom buiten wachten op ons vliegtuig. Helaas blijkt de vlucht een uur vertraagd.
In het vliegtuig krijgen de kinderen alle drie een rugzakje met spulletjes: een hoofddoek, een blinddoek, een kleurboekje met potloden en tangram. Ze zijn er ontzettend blij mee en hebben meteen wat te doen. De vlucht verloopt voor ons allemaal prettig. Wel is er op deze vlucht erg vaak turbulentie.

Hoewel het vliegtuig op woensdag 4 mei om 08.00 uur vertrok, het ca. 6 uur vliegen is van Papeete (Tahiti) naar Auckland (Nieuw Zeeland) komen we op donderdag 5 mei om 12.00 uur aan op deze bestemming. Ofwel: we zijn de datumgrens overgegaan. Op Tahiti lagen we qua tijd 12 uur achter op Nederland, in Nieuw Zeeland liggen we ineens 10 uur vóór op Nederland. Kortom: de tijd vliegt!

In Auckland moeten we door immigrations, de douane en vind een bio security check plaats. We moeten de zolen van onze schoenen laten zien en een van onze dagrugzakken wordt open geritst omdat er waarschijnlijk op de scan iets verdachts te zien was… Maar gelukkig: we mochten door. Wel moesten we een en ander zelf weer fatsoenlijk inpakken en dichtritsen…

In de aankomsthal kopen we direct een nieuwe simkaart voor de telefoon (tip van een andere Nederlandse reiziger) zodat we goedkoop met Nederland kunnen bellen. Dan moeten we nog een overnachtingsplek regelen. Bij de toeristische informatie zijn ze zeer behulpzaam en binnen no time hebben we een goed hotel geboekt en hebben we kaartjes voor de bus naar de stad. Retourtjes die we zaterdagmorgen kunnen gebruiken om in de buurt van het vliegveld onze huurcamper op te halen. Mooi geregeld allemaal.

Het Kiwi Hotel ligt aan de Queen-street, de hoofdstraat. Perfecte ligging, perfecte kamer en prima prijs. De hele middag lummelen we op de kamer. De kinderen leven zich uit met de spulletjes uit hun rugzakjes en wij zorgen dat we een internetverbinding krijgen.

’s Avonds gaan we het hotel even uit om ergens wat te gaan eten. Aan de overkant vinden we een Koreaans restaurant waar we aan tafel kunnen wokken. Het is onwijs gezellig en onverwacht leuk. Tussen al deze Aziatisch uitziende mensen zouden we bijna twijfelen of we wel op de goede bestemming zijn aangekomen vanmorgen!

Moorea - Papeete

3-5: Vandaag is de dag van ons vertrek van Moorea. Omdat we maar liefst 11 nachten in het Kaveka Hotel hebben geslapen is de transfer van het hotel naar de ferry gratis voor ons. Dat is prettig. De bussen rijden hier niet volgens een vast schema, dus is het moeilijk na te gaan hoe laat je aan de weg moet gaan staan.

Bij het ontbijt verteld het meisje van de bediening ons dat ze gisteravond nogal een roerige avond had gehad. Gisteravond toen ze onze bestelling opnam maakten we een praatje met haar dat het zo rustig was hier en dat dat kwam doordat het laagseizoen is. Ze vertelde dat in het hoogseizoen (juni) het erg druk was en dat veel Tahitianen erg vervelend werden als ze weer eens teveel hadden gedronken. Dat het dan tot knokpartijen kwam en dat dan de politie regelmatig moest komen opdraven. Gelukkig was het nu lekker rustig en laagseizoen zei ze.

Toen wij aan het eten waren kwamen er eerst 4 gendarmes binnen om te eten en even later een groep mannen, vrouwen en kinderen. Het was ons al wel opgevallen dat ze aardig luidruchtig waren en dat ze geen lid waren van de blauwe knoop. Toen wij aan het betalen waren, zei het meisje van de bediening ook iets op een bepaalde toon tegen deze groep, dat we wel dachten dat ze boos was.

Vanmorgen vertelde ze dat ze nogal grof taalgebruik hadden en dat één van de mannen met haar wilde knokken en dat hij haar ook echt had geslagen! De politie (die daar zelf had zitten eten) moest er aan te pas komen. Als klap op de vuurpijl blijkt de agressieveling een broer van haar collega te zijn!

Dan klopt hetgeen in de Lonely Planet staat wel: de Tahitianen zijn stevige drinkers met een nogal agressieve dronk. En denk niet: “die kan ik wel aan!“, want ze zijn altijd groter dan jij! Gelukkig zijn we hier niet in het hoogseizoen!

Genoeg over deze soap! Op de ferry konden we lekker bovenop het dek zitten. Langzaam afscheid nemen van Moorea. Aangekomen in Papeete lopen we met onze zak vol was langs de wasserij. Gelukkig kan de was vandaag nog klaar zijn! Morgenvroeg om 7.00 uur vertrekt ons vliegtuig naar Auckland.


In Papeete gaan we weer naar het hostel Teamo. Niet al te vriendelijke mensen, maar wel een goede kamer voor een goede prijs. Bovendien willen ze ons vannacht wekken om het vliegtuig te kunnen halen en een taxi voor ons bellen. Daar worden we wel blij van.

Als we de grote rugzakken op onze kamer gedumpt hebben gaan we de stad in. Even ergens een drankje met een broodje, winkeltjes kijken en naar de markt. Huub is helemaal weg van een zeer tropische blouse: paars met geel! Helaas was deze blouse er niet meer in zijn maat. Anders hadden we er een voor hem gekocht!

Als het vier uur is halen we de was weer op en gaan weer naar ons hostel. De spullen weer in de rugzak pakken en wat relaxen. Vanavond eten we nog één keer bij de ‘roulottes’ (de busjes) en dan zit er alweer een etappe van onze droomreis op…

More Moorea

30-04, 01-05 en 02-05: Voor het verslag van deze drie dagen verwijzen we gemakshalve naar alle voorgaande dagen. Behalve dan die met de excursie naar de haaien en roggen. Als enige extra is te melden dat we tijdens het snorkelen in de Cooks Bay een geweldige grote zeeschildpad hebben gezien!