Wildlife door Huub

...een condor.

Rijden op gravel

Rio Negro

12-02: Na de vierde bloedhete nacht op rij verlaten we vandaag, enigszins bijgekleurd, Las Grutas en gaan we landinwaarts, richting Nuequen. Dat is de hoofdstad van de provincie Rio Negro. De rit naar Nuequen gaat langs de Rio Negro. Omdat er veel water is in dit gebied, is het zo groen en ook stikt het er van de fruitbomen en sapfabrieken. Na al die droge vlaktes (pampa's) vinden we dit weer schitterend om te zien.

Als we Nuequen binnenrijden gaan we direct naar de toeristische informatie. We worden heel vriendelijk geholpen en er wordt met diverse hotels en hostels gebeld. Het is ontzettend druk in de stad omdat het natuurlijk hoogseizoen is, maar er is ook een of ander tattoo-festival. Gelukkig is het zesde telefoontje raak. Een iets duurdere overnachting, maar dat is beter dan geen. We krijgen een drie- en een tweepersoons kamer die ver uit elkaar liggen. Niet handig maar het is niet anders.

Als we de kamers verkend hebben, brengen we de was naar de wasserij. Die zit om de hoek, dat is prettig. Het is vanavond nog klaar, dus ook dat is prima. Daarna gaan we bij de McDonalds wat eten, daar zijn we lang niet geweest en de stemming in 3 tegen 2. De kinderen spelen zich in het zweet in het speeltoestel daar.

Dan lopen we nog even de stad in. Volgens de Lonely Planet moet er og een artesania-marktje zijn. Deze blijkt echter (zo te zien al jaren) opgeheven. Nou ja, jammer dan. We slenteren nog wat rond in de stad. Wij zien eigenlijk nergens iets dat de moeite waard is van het fotograferen. Nee, we houden toch niet zo van Zuid-Amerikaanse steden.

De was kunnen we tot 20.00 uur ophalen dus we drinken nog ergens even wat omdat we dorst hebben en om de tijd te doden. Dan halen we de was op en gaan relaxen op onze kamers.

Campers

Onze trouwe blogvolgers herinneren zich vast nog wel de foto's van de buitensporige campers in de Verenigde Staten, waarvan sommige met de afmetingen van een klein vliegdekschip.

In deze contreien komen we heel andere vehikels tegen, zeg maar wat meer 'down to earth'.

Sommige echter ook in zo'n slecte staat dat wij er nog niet mee van Raalte naar Zwolle hadden durven rijden. Maar ook deze mensen komen overal (zij het met af en toe een technisch mankement).

EHBO a la playa

11-02: Na wederom een bloedhete korte nacht ontbijten en weer richting restaurant/bar voor het schoolwerk en een mogelijke internetverbinding. Als het schoolwerk af is gaan de kinderen bij het personeel een schoteltje pinda’s bietsen. Dat krijgen ze prima voor elkaar, tot twee keer toe zelfs!


Tegen twaalven gaan we alsof het alweer routine is naar de supermercado om vervolgens tussen de middag een warme maaltijd te koken. Rond een uurtje of drie zijn we weer op het strand. We hadden gedacht dat het al aardig vloed zou zijn, maar dat viel tegen. Het is blijkbaar toch elke dag weer anders. Ook staat er vandaag veel wind. Dat zou ook kunnen uitmaken.

De kinderen vermaken zich weer prima met onze bekende Argentijnse buurman en met emmertjes, schepjes en andere strandspullen die spontaan worden aangeboden. Ook wij vermaken ons prima. Vlak voor de kust zwemt een drietal dolfijnen. Een geweldig gezicht.

Na een tijdje duiken Toon en Bente de zee weer in. Het is maar even of onze ‘niet nader te noemen pechvogel’ is met de mond op een rots gekomen en komt huilend naar ons toe. De lip is dik en bloed. Binnen no-time staat er een groot aantal Argentijnen om ons heen. Eén van hen blijkt dokter te zijn en bekijkt de wond en de tanden. Gelukkig is daar niets mis mee. De lip is alleen behoorlijk dik. Ondertussen is ook de life-guard gekomen met zijn koffer vol pleisters, gaasjes en desinfecteer. Hij bekijkt de lip ook, desinfecteert de wond en brengt later nog een zakje ijs tegen het zwellen. Het moet gezegd: “De Argentijnen zijn zeer vriendelijk en behulpzaam". Ook moeten we erbij zeggen dat onze 'niet nader te noemen pechvogel' eergisteren ook al door een life-guard is behandeld. Toen voor een val met de knie op een rots…We krijgen al een beetje een naam hier in het dorp :-))

Als onze pechvogel weer is opgeknapt blijft de Argentijnse dokter nog even om een praatje te maken en vertellen wij over Nederland en hij over Argentinië. Voor de laatste keer scoren we nog een ijsje in het restaurant bij de zee en gaan dan weer huiswaarts. Het was een ontzettende leuke tijd hier in Las Grutas. Morgen vertrekken we richting Neuquen.

Variant

Hier hebben we nog een variant op het goedkoop vervoeren van paarden. In de volksmond wordt deze variant "het paard naast de wagen spannen" genoemd. De werking is simpel: paard naast de auto plaatsen, voorzichtig instappen, teugels door het open portierraam en voorzichtig optrekken, dan langzaam de snelheid opvoeren. Voor de chauffeur is in dit geval een automaat handig!!!

Als de auto ook beschikt over achter-passagiers, kan het geheel worden uitgebreid tot een vierspan, maar dat vergt enige oefening.

nog een keer strand

10-02: Na een zeer warme nacht worden allemaal redelijk vroeg wakker, zo rond half acht. Omdat het pas aan het eind van de middag met vloed leuk is om naar het strand te gaan, besluiten we het schoolwerk ergens in het stadje te doen onder het genot van een drankje en hopelijk internet. Dat valt nog niet mee om hier een fatsoenlijk WiFi-verbinding te vinden. Met moeite kunnen we een aantal mailtjes beantwoorden en sturen. Werken aan ons blog gaat helaas niet, dat is teveel gevraagd van het lokale systeem.



We boeken nog een extra nachtje bij in ons appartement, dan zijn we hier in totaal vier nachten geweest. Een goede rustpauze, ook voor de kinderen, even een poosje op dezelfde plek, een beetje bijkomen en weer een goed gat slaan in het schoolwerk. We kunnen de dagen dan weer een eind verder trekken.

Zo rond de middag verlaten we deze bar/restaurant en gaan we naar de supermercado om wat boodschappen te doen. Tussen de middag eten we warm, zodat we niet na een middagje strand nog moeten gaan koken.

Rond half vier zoeken we weer een plekje aan het strand. Het bevalt hier prima zo met al die schaduw. Dat is goed vol te houden. We sluiten weer af met een ijsje, eten thuis een broodje en gaan dan weer heerlijk slapen.

Vamos a la playa!!

09-04: Als we wakker worden staat de zon al te branden aan de hemel. Het is hier echt warm (dik 30 graden) en de zon is fel, dat wordt dus oppassen. Na het ontbijt pakken we de spullen bij elkaar en gaan naar het strand. Als we daar aankomen blijkt het volledig eb te zijn. De zee is een eind weg en er zijn nu alleen kale rotsen achtergebleven, dat is dus niks aan. We gaan weer terug en gaan het achter in de middag nog wel een keer proberen, dan zou het toch hoog water moeten zijn.


Dan maar eerst schoolwerk doen en een siësta houden, dat doet iedereen hier dus dat zal wel goed voor je zijn. Binnen is het nog wel uit te houden maar buiten is het bloedheet. Rond half vier gaan we weer richting strand. Het is nu vloed, en wel zodanig dat er nauwelijks strand overblijft! Een randje strand achter de kliffen kunnen we bereiken door eerst onze schoenen uit te doen en door het water te lopen. Maar dan zitten we ook op het strand (in onze nieuw aangeschafte strandstoelen) en in de schaduw. Eigenlijk een heel mooi plekje. De kinderen duiken direct de zee in. Heerlijk! Hun gezichten en nek zijn goed ingesmeerd en hun ‘Holland-shirtjes’ houden ze aan om verbranden te voorkomen. Bovendien kunnen we ze dan makkelijk herkennen.

Onze Argentijnse buurman op het strand vindt het wel leuk die Hollandse enthousiaste kinderen. In het water wordt er druk heen en weer gespetterd. Op het strand bouwen de kinderen een groot kasteel en de Argentijnse buurman bouwt van het zand een vrouw die op haar buik ligt te zonnen. Met schelpen worden enkelbandjes, tanga en bovenstukje gemaakt. De kinderen zorgen voor de finishing touch door zeewier aan te leveren als haar.

Als het weer meer en meer eb wordt gaan we bij het restaurantje aan het strand even een ijsje scoren. Het is inmiddels al weer half zeven. Dan naar ons appartement, koken en op tijd naar bed.