Zon, zee en strand!!

08-02: Na een toch nog redelijke nachtrust voor iedereen, ontbijten we wederom staand bij de bus. Daarna is het weer een kwestie van inpakken en wegwezen. Voor vertrek uit het dorp doen we nog wat boodschappen en dan gaan we weer zo spoedig mogelijk naar Ruta 3. Voordat we daar zijn is het nog bijna 100 kilometer.

Ruta 3 leidt ons nog steeds door de pampa’s. Dit is al de vijfde dag dat we noordwaarts rijden en het landschap veranderd nauwelijks. Wat opvalt is dat er vandaag nauwelijks guanaco’s en struisvogels te zien zijn en dat het vergeleken met het uiterste zuiden wat drukker wordt qua verkeer.

Ons doel is vandaag San Antonio Oeste, ca. 350 kilometer rijden. Als Laura de reisgids napluist is er qua plaatsjes nauwelijks iets te vinden op dit traject. Alleen wordt er een regel gewijd aan het kustplaatsje Las Grutas. We gaan er vanuit dat daar wel een slaapplaats te vinden is. Als we er aankomen lijkt het wel of we in Scheveningen (of Lloret de Mar, maar dan zonder de ‘Friet van Piet’) zijn! Er zijn leuke winkeltjes, er is een boulevard en het strand ligt helemaal vol mensen! En nog een geluk: we vinden een nagenoeg nieuw appartement voor een prikkie! De keus is niet moeilijk. Hier blijven we drie nachten. Een nadeel is wel dat we wederom niet over internet beschikken. Misschien kunnen we ergens in een bar in het centrum internetten.

’s Avonds regelt Edwin de asado. Het smaakt weer prima, alleen wordt het toch weer laat, maar: vanavond kunnen we allemaal weer royaal liggen in een eigen bed.

 

Peninsula Valdez

7-2: Vannacht was een wat onrustige nacht, want met z’n vijven in een 4-persoonstent is wat véél. Na het opstaan breken we ons kleine kapotte tentje toch maar af, het zou ook jammer zijn als hij helemaal kapot waait, nu kunnen we kijken of er nog wat te repareren valt of we kunnen eventueel nog wat onderdelen gebruiken (haringen, scheerlijnen, elastieken etc.) voor de andere tent. We ontbijten staand achter de bus.

Vandaag willen we de route over het schiereiland rijden en zo de verschillende dierkolonies bezoeken. Het is alleen jammer dat we buiten het walvissenseizoen zijn. Van juni tot half december is er een walvissensoort die in de baai aan de zuidkant van Peninsula Valdez haar jongen krijgt. Dit fenomeen schrijven we dan maar bij op ons lijstje ‘voor de toekomst’.

Ook hier zijn de afstanden groot. Vanaf de camping is het 75 kilometer gravel naar Punta Norte. Hier zien we grote groepen zeeleeuwen op het strand liggen. Enkele enorme mannetjes met grote manen, veel wijfjes en nog veel meer jonkies. Ook ligt er een enkele zeeolifant. We wachten hier ‘hoogwater’ af om 14.00 uur, want dan is er een kleine kans dat er orka’s te zien zijn. Deze jagen in zee op de zeeleeuwen en achtervolgen ze tot op het strand en komen dan helemaal in de branding te liggen. Het is maar een héél kleine kans, maar we wachten er toch maar even op, we zijn er nu toch!


Dit zagen we dus NIET

Dichtbij een gordeldier.

Als we lang genoeg hebben gewacht en geen orka hebben gespot gaan we weer verder. Op naar de pinguïnkolonie. Deze pinguïns hebben wel een heel mooi plekje uitgezocht aan de Atlantische Oceaan! Het blijven leuke onhandige beesten.

Als we aan het eind van de middag weer richting Puerto Piramide rijden zien we in de verte nog twee mara’s, een soort grote konijnen. Die hadden we nog niet eerder gespot. In Puerto Piramide gaan we nog even met onze bus naar de zee. Het strand is eigenlijk net zo smerig als de rest van het dorpje. Wij hebben er gauw genoeg van, de kinderen zien alleen de schoonheid van de oceaan.

Als we de auto weer bij de tent hebben geparkeerd gaan we ergens in het dorp een hapje eten. Het zelf koken op de camping hebben we wel gezien: staand eten, geen mogelijkheid om groente te snijden en afwassen in een vuile bak met koud water. Laat maar!!

’s Avonds nestelen we ons allemaal weer in de vierpersoonstent, kijken nog even naar de sterren en proberen dan zo goed en zo kwaad als dat gaat te slapen.

Triest nieuws...

6-2: We vertrekken vandaag uit Comodoro Rivadavia, dat is op zich geen ramp. Vanaf hier gaat het dan ook ‘recht toe recht an’ omhoog, richting Puerto Madryn en Peninsula Valdez. Het is vandaag warm en zonnig.


Ook vandaag weer een eindeloze weg met helemaal geen enkele voorziening, alleen een tankstation, zo om de 150 kilometer. We schieten lekker op. Laura zorgt onder het rijden voor de catering en de kinderen schetsen er op los in hun schetsboeken. We houden een uitgebreide tankstop bij één van de schaarse tankstations. In de loop van de middag zijn we bij de afslag naar Puerto Madryn, maar we besluiten nog wat door te rijden naar Peninsula Valdez. In de Lonely Planet staat dat daar nog een heel klein plaatsje is, waar ook gekampeerd kan worden. Het is hartstikke mooi weer en kamperen is goed voor ons budget.

Wanneer we het schiereiland oprijden betalen we de toegang voor het nationale park en een eind verder stoppen we even bij het bezoekerscentrum. We rijden door naar Puerto Piramide, het kleine dorpje. Het is er druk van de dagjesmensen die aan het kleine strandje zich vermaken. Wij zoeken de Camping Municipal op. Het is een rommelige, stoffige en smoezelige gravelcamping maar we zetten onze tenten toch maar op, als we straks eenmaal in de tent liggen zal de rest van de camping ons een zorg zijn, we hebben verder toch niets nodig. Het opzetten van de tenten gaat nog niet zó heel makkelijk want er staat een straffe wind, en een deel van de ondergrond is wat mul zodat de haringen niet goed ‘pakken’.

Dan het trieste nieuws: na een poosje zien we dat ons ‘oude’ 2-persoonstentje ter plaatse is overleden. Door de straffe wind en de hoge leeftijd is één van de plastic hoekpunten, waarin één van de stokken moet staan, uitgescheurd. De tent wordt nu aan één kant helemaal ingedeukt en is helemaal uit vorm. Superjammer, maar helaas!!! We besluiten om vannacht dan maar met z’n vijven in het andere tentje te gaan slapen. Dat is wat inschikken maar het moet te doen zijn, we hadden het namelijk al eens eerder overwogen. We laten het kapotte tentje toch maar even staan vannacht, dan kan er nog één volwassene gaan slapen, mocht het vannacht toch té druk zijn in de andere tent.

Na het opzetten van de tenten koken we een potje op ons 2-pittertje, chili con carne met rijst. Dat gaat net op twee pitten. Omdat onze camping wel héél basis zijn er ook geen picknick-tafels, we eten dus staan achter de bus en uit de wind.

Er staat een paard op de klep.....

Waarom altijd zo moeilijk doen om een paard te vervoeren in een speciale paardentrailer, aan- en afkoppelen etc. En, wat kost zo'n trailer wel niet? Zo kan het toch ook:

Versteend bos

5-2: Vandaag gaan we op excursie naar het Bosque Petrificado, Sarmiento. Voordat we op weg gaan doen we eerst wat boodschappen, zodat we vandaag niet voor verrassingen komen te staan. We moeten ruim voor de plaats Sarmiento van het asfalt over op een gravelweg volgens de kaart. Als we op een zeldzaam verkeersbord zien dat we bijna in Sarmiento zijn, betekend dit dat we de afslag gemist hebben. We rijden weer een aantal kilometers terug en vinden de afslag die vanaf deze kant wel staat aangegeven. De gravelweg is erg moeilijk begaanbaar, dikke rillen van keien. Maar goed. Als we al een hele tijd over deze gravelweg rijden beginnen we toch te twijfelen. Gelukkig komen we een pick-up tegen en houden de bestuurder staande. Hij geeft aan dat we toch op de goede weg zijn en tekent op een papiertje uit hoe we moeten rijden. En: het blijkt te kloppen! Als we bij het versteende bos aankomen staan er zowaar meerdere auto’s en is er ook nog een klein informatiecentrum.

In het informatiecentrum bekijken we een film waarin verteld wordt over het ontstaan van dit versteende bos en bekijken we tevens de fossielen en schedels die in dit gebied zijn gevonden. Voordat we aan de wandeling door het park beginnen wordt ons verteld dat we bij terugkomst onze zakken moeten legen, om te voorkomen dat er stukken versteend hout en stenen uit het park worden meegenomen. Dat is prima. Geen probleem.

Het is prachtig om het versteende hout te zien, zeker in de wetenschap dat het al tientallen miljoenen jaren oud is. Door weersinvloeden zijn er veel “houtsnippers” van de versteende bomen afgebroken. Daar loop je overheen. En eerlijk is eerlijk: je bent geneigd om een stukje mee te nemen, maar ja: controle aan het eind hè… Het landschap rondom lijkt een maanlandschap. Er groeit maar weinig. Heel anders dan de landschappen waar we de laatste dagen doorheen zijn gereden. Als we weer bij het informatiecentrum zijn moeten we al onze zakken legen. Er worden geen ontdekkingen gedaan, dus we mogen het park weer verlaten. We nemen nu een andere, meer logische route. Dat gaat een stuk beter. Rond half 8 zijn we dan ook weer bij ons hotel, gaan een hapje eten, en dan moe maar voldaan gestrekt.

CONTACT!!

Zo.....we zijn weer in de bewoonde wereld na een paar internet- en verbindingloze dagen. Uiteraard hebben we de stukjes voor deze blog wel getypt en de foto's ingeladen. Dus kijk snel hier onder voor de laatste berichten..........

Eentonig

04-02: Vandaag geen tenten opruimen en matjes oprollen, dus we kunnen op tijd weg. We pakken weer Ruta 3 naar het noorden. Qua navigeren is het een makkie de afgelopen en de komende dagen. Het weer is erg wisselvallig.

Het landschap is hier erg eentonig. Een lange rechte weg, met om onverklaarbare reden zomaar ergens in de vlakte een haakse bocht. Het blijft dus opletten. Ook wemelt het hier weer van de beesten langs de weg. Kudden guanaco’s, gordeldieren, stinkdieren, nandu’s en zelfs een vos kruist het pad van onze bus. Het is duidelijk dat guanaco’s daar niet echt handig in zijn want de kadaverdichtheid is hier hoog langs de weg. Om de paar honderd meter ligt wel één of meerdere kadavers in verschillende stadia van ontbinding.

Na zo’n 150 kilometer het eerste teken van leven, een tankstation. Even een korte break en dan weer door. Omdat het weer toch niet zo super is willen we vandaag even een flink stuk rijden. Op die manier kunnen we morgen een bezoek brengen aan een nationaal park met versteende bomen.

Na nog eens zo’n 150 kilometer weer een tankstation in een miniscuul dorpje. Weer strekken we even de benen en eten ee broodje achter de bus. Tussen deze tankstations is er ook echt helemaal niets, maar dan ook niets te beleven.

Rond half vier komen we aan in Comodoro Rivadavia. Een redelijke plaats in deze omgeving, die helemaal draait op de oliewinning hier in deze regio. Een foeilelijke provinciestad. We hebben er even door heen gelopen om de vuile was weg te brengen, te pinnen en wat te eten, maar we hebben niets moois kunnen ontdekken. Toch blijven we hier 2 nachten in een eenvoudig hotel zodat we morgen het versteende bos kunnen bezoeken.

’s Avonds doen de kinderen met Laura nog wat schoolwerk en haalt Edwin de schone was weer op. Nu kunnen we ook onze blog weer bijwerken.

PN Monte Léon - Puerto San Julián

3-2: Vannacht heeft het hard gewaaid maar het is gelukkig droog gebleven. Dat scheelt een hoop sores met het inpakken. Het zit wel wat dreigend in het westen, dus gelijk na het opstaan maar de spullen opbreken. Daarna lekker ontbijten. We nemen afscheid van onze gastvrouw en haar familie, het was een erg plezierig verblijf hier op deze plek, een aanrader voor anderen.


Rond 11. 00 uur gaan we rijden. Eerst hobbelen we 20 kilometer terug door het National Park naar de verharde weg, ruta 3. Daarna gaat het weer naar het noorden. We rijden niet al te ver vandaag, zo’n 150 kilometer, want de volgende grote plaats is wel weer heel veel verder. We stoppen in Puerto San Julian. Op zich is daar niet veel te doen, er staat een replica van de boot van Hernando de Magellan en een museum waarin het trauma van de Falkland-oorlog wordt verwerkt (en misschien de heldendaden enigszins overbelicht worden). Dit geloven we allemaal wel en besteden het grootste deel van de middag aan schoolwerk, dan kunnen we de komende dagen wat eerder vertrekken en dus wat grotere afstanden afleggen, want het is nog een heel eind.

Als het schoolwerk gedaan is, is de siësta hier ook afgelopen en is de supermarkt weer open. We halen boodschappen voor het avondeten en de komende dag. We willen rijst met een prutje maken en vlees erdoor. In de supermarkt staat een potige slager met grijze haren op zijn arm. Als we duidelijk hebben gemaakt dat we een plak vlees in blokjes willen lukt dat prima. Met zijn blote handen pakt hij het vlees en snijdt het op een snijplank waarop tevens een wazig doekje ligt. Dat wordt flink braden vanavond!

Bij de cabaña gaat Edwin met de kinderen vissen in het tegenovergelegen meer en doet Laura het snijwerk voor het avondeten.