Punta Arenas

25-01: Na een heerlijke nacht en een goed ontbijt gaan we allemaal even “door de wasstraat”. Als we allemaal weer fris en fruitig zijn doen Toon en Bente nog een Cito-toets, dan hebben we alle “moet-klusjes” voor vandaag wel weer klaar, want de was kunnen we bij het hostel laten doen, dus dat is makkelijk.


Rond een uurtje of 13:30 uur gaan we de stad in. We bezoeken eerst de Cemeterio Municipal (de plaatselijke begraafplaats). Niet echt een standaard toeristisch uitstapje, maar het is hier zo anders dan bij ons, dat het gewoon interessant is om te zien. Er zijn praalgraven en eenvoudige graven. De graven zijn allemaal bovengronds. Het lijken wel een soort flats. De begraafplaats is eigenlijk best kleurrijk! Als we er genoeg van gezien hebben gaan we de stad in. Af en toe regent het wat.

Als het te gortig wordt duiken we een cafeetje in voor koffie en warme chocolademelk. Even relaxen. Veel winkels zitten nog dicht. Siësta zeker. Wij vinden het qua weer flauwekul om hier siësta te houden. Een enkele souvenirwinkel kunnen we wel bekijken. Ook scoren we nog een spijkerbroek voor Toon. Die heeft werkelijk geen spijkerbroek meer heel op de knieën, dus dat werd tijd.

Op de Plaza de Armas is nog een soort marktje met artesania, waar we ons nog prima vermaken. Tegen zessen is het tijd voor wat eten. We doen ons tegoed aan pasta en gaan dan weer naar ons hostal. Wat een lekkere relaxte dag. De kinderen op tijd naar bed en wij: we kijken de 3 laatste uitzendingen van BOER ZOEKT VROUW, we zijn dus weer helemaal bij.

Nog veel meer pinguïns...

24-01: Na een goede nachtrust gaan we naar de aangewezen ontbijtruimte. Er is niemand en op bijna alle tafeltjes staan gebruikte kopjes, glazen en borden. Er is weinig brood en boter. Nou ja, het zal wel. We wassen wat borden af, sprokkelen wat boter van de verschillende tafels bij elkaar en maken zo ons eigen ontbijt compleet. Vervolgens beginnen we aan het schoolwerk. Rond 10.30 uur komt de eigenaresse van het hostel vragen of we nog komen ontbijten… Het blijkt bij de receptie te zijn. Ze verontschuldigd zich. Wij geven maar niet aan dat we al wat gehad hebben en gaan gewoon weer ontbijten. Ditmaal wél prettig.

Na het ontbijt regelen we met de eigenaresse de reservering voor de ferry-overtocht naar Porvenir voor woensdag. Verder informeren we waar we tickets kunnen boeken naar Isla Magdalena, waar een pinguïnkolonie huist.

Isla Magdalena kunnen we vandaag bezoeken. We nemen allemaal een anti-zeeziek tablet. Met al die wind en golven in de Straat van Magellanes is dat vast niet overbodig. Om 15.00 uur vertrekt de boot. Het is twee uur varen naar het eiland. Hoe dichter we in de buurt van het eiland komen, hoe meer jagende pinguïns we onderweg tegenkomen. Vooral daar waar veel meeuwen vliegen komen ze even boven water. Als we over zijn laat de boot ons er via de laadklep uit. De pinguïns staan ons al in grote getale op te wachten! Wat een boel pinguïns! Wel 100.000! Het is een prachtig gezicht. Ze hebben allemaal jongen met nog donshaar. En ze stinken ook! Overal pinguïns! Onhandig klauteren ze met hun grote flapvoeten de heuvel op om bij hun nest te komen! Wat een geworstel! En wat knap dat ze hun eigen nest weer kunnen vinden. Ja, de natuur heeft het allemaal weer knap geregeld.

Na een uur rondkijken gaan we weer aan boord voor de terugtocht. Edwin waagt zich nog even met Toon en Bente op het bovendek. Als ik net Huub die kant uit stuur komen zij weer terug. Veel te veel wind. Verboden voor Huub: hij zou wegwaaien! We blijven allemaal binnen. De kinderen maken nog contact met twee Chileense kinderen waarmee ze nintendoën. Als we bijna weer aan vaste wal zijn duiken er naast de boot nog twee dolfijnen op. Een prachtig gezicht.

Aan land zorgen we dat we nog ergens wat te eten scoren en gaan dan heerlijk slapen.

Pinguïns



...Huub Guevara.

 23-01: Vandaag stralend weer. Vóór 9.30 uur moeten we ontbijten dus we moeten vroeg opstaan. Laura gaat met Toon en Bente schoolwerk doen. Als dat klaar is gaan we nog even de stad in om rond te kijken. Het is zondag. Veel winkels zijn gesloten, maar een souvenirwinkel is nog wel open. Even rondsnuffelen. Toon scoort een mooi pinguïnbeeldje. Vervolgens lopen we nog even langs het water, maar eigenlijk is er weinig te beleven. We gaan maar weer en route!

Ons doel vandaag: Punta Arenas. De kaart beloofd allemaal asfalt, dus vandaag zal het lekker gaan. Onderweg komen we langs een dorpje waar een volksfeest aan de gang is. Het lijkt alsof er een rodeo is. Wij kiezen echter voor koffie en warme chocolademelk en rijden weer verder.

Op ca. 65 kilometer van Punta Arenas duiken we weer een gravelweg op om de pinguïnkolonie Seno Otway te bezoeken. De weg is af en toe belabberd, maar we zijn goed gewend en durven het aan. De kinderen hebben we wijsgemaakt dat we bijzondere plantjes gaan bekijken. Lekker saai volgens hun. Pinguïns zijn favoriet, maar daarover hebben we nog niets verteld. Hoe dichter we bij de entree van het nationale park komen, hoe meer pinguïnreclame er is en hoe groter het vermoeden dat we nu toch écht pinguïns gaan bekijken! Ze zijn helemaal blij met deze verrassing.

Na het betalen van de entree moeten we eerst een stuk lopen over een knuppelpad. Hoe dichter we bij het water komen, hoe meer pinguïns we zien. Ze hebben jongen en zitten verscholen in holen. Sommige pinguïns zijn op weg naar zee, anderen komen weer terug. Wat zijn het toch grappige beesten om te zien, en wat onhandig dat hun nesten zo ver op het land liggen! Eigenlijk krijg je er geen genoeg van. Vanuit de twee uitkijktorens nemen we alles in ons op. Een geweldige excursie. Huub scoort hier nog een souvenir: een sleutelhanger met pinguïns erop.


Dan verder naar Punta Arenas. Daar aangekomen is het weer zoeken geblazen naar een goed onderkomen. Het valt niet mee. Het Derk Bolt-gevoel is er weer, maar uiteindelijk lukt het. We vinden een goed hostal, met ontbijt inclusief voor een redelijke prijs, redelijk dicht bij het centrum. We zijn tevreden.

Perito Moreno - gletsjer

hier nog een klein video-fragment van de Perito Moreno-gletsjer:

22-01: Als we wakker worden schijnt de zon al, dus we gaan rijden vandaag. We breken gelijk alles op want in Patagonië weet je het nooit, het weer kan hier ieder moment omslaan. We krijgen dus alles mooi droog in de zakken en in de bus. Na het ontbijt gaan we rijden, mooi op tijd. We gaan weer verder richting het zuiden maar weten niet precies tot hoe ver we vandaag willen of kunnen komen, dat zien we onderweg wel. In de meest logische route zit nog 70 kilometer gravel, maar we besluiten maar de verharde weg er omheen te nemen, maar die is wel 80 kilometer om, dat hebben we er graag voor over.


In een verlaten dorpje willen we tanken maar daar is geen diesel. Voor ons op zich geen probleem want de tank zit nog wel halfvol en we hebben nog een jerrycan, maar zo’n geintje kan je hier duur komen te staan. Je moet de tank hier wel volhouden. We gaan wel even naar binnen om wat te drinken, net als een drietal oude gaucho’s. Zij zijn waarschijnlijk al vroeg begonnen met bier drinken, want één van hen kan nauwelijks meer op zijn benen staan. Aan de modder op zijn gehaakte barret en zijn jas te zien is hij ook al een keer gevallen. Na een wc bezoek zijn ook daarvan sporen te zien op zijn broek. De kinderen kijken hun ogen uit en vinden het wel grappig dat deze man in zijn broek heeft geplast.

Volgens onze kaart moeten we bij Puerto Natales de grens met Chili over omdat daar douane-kantoortjes zijn. We horen onderweg dat er bij een noordelijker grenspost ook wel douane is. Dat zou mooi zijn omdat we zó het National Park ‘Torres del Paine’ gelijk op onze route mee kunnen nemen. We hoeven dan niet weer speciaal vanuit Puerto Natales naar dit park toe te rijden. De afslag naar deze kleine grensovergang is een klein gravelweggetje vanaf de doorgaande weg. Als eerste weer de Argentijnse kant afwerken. Wij zijn de enige ‘klanten’ en het gaat vlot en gemoedelijk en we maken even een praatje met een goed engels sprekende douanebeambte. De Chileense post zit 8 kilometer verder op aan deze gravelweg. Bij deze post staat enorm veel wind. De auto wordt gezandstraald en staat te schudden. Het is bijna onmogelijk om de deuren open te krijgen, we gaan dan ook door de schuifdeur naar buiten. Ook hier weer de gebruikelijke documenten (Migraciones, Aduana en Fytosanitaria), maar we weten ondertussen precies wat we wel en niet moeten invullen. De klus is dan ook snel geklaard.

Na een bak koffie bij het naastgelegen restaurant gaan we verder richting Torres del Paine. Onderweg zien we bij een brug twee motorrijders, één van de motoren ligt op z’n kant. We stoppen om te helpen. Ze vragen of we hen in de luwte van de bus naar de overkant van de brug willen rijden. Uiteraard, geen probleem, zo gaat dat hier. Eerst rijden we met één motor vlak naast ons de brug over. Als deze veilig aan de andere kant is gaan we de andere ophalen. Eerst samen de motor rechtovereind zetten en ook dan rijdt deze stapvoets, vlak naast onze bus, in de luwte naar de overkant.

Ook hier is het weer allemaal gravel. We betalen de toegang door het park en rijden een prachtige route. Onderweg zien we weer volop wildlife: guanaco’s, struisvogels, ganzen met jongen, maar ook weer azuurblauwe meren. De drie Torres zijn in de mist gehuld, maar op een bepaald moment zijn twee van de drie Torres te zien.

We proberen een overnachting in het park te regelen, maar de meeste onderkomens zitten al vol en ze zijn allemaal héél duur. Dat wordt ‘m niet!! Hoewel het al aan de late kant is, besluiten we toch naar Puerto Natales te rijden voor onderdak. Dat is nog een dikke 80 kilometer, waarvan zo’n 70 over gravel. Door het sterk wisselende weer hier, zien we de prachtigste regenbogen onderweg.

In Puerto Natales valt niets meer te merken van de stakingen van de afgelopen tijd. Het is weer een vredig plaatsje zoals altijd, helemaal ingesteld op bezoekers van over de hele wereld. Ondanks de overvloed aan hostels, hospedajes, cabañas etc. valt het voor ons niet mee om een plekje te vinden. Na wat kris kras door de stad gereden te hebben, hebben we beet. Gauw een kratje vol (nacht)spullen naar de kamer en dan wat te eten opscharrelen. Het is toch nog weer een lange dag geworden.

Perito Moreno

21-1: Laat naar bed maar gelukkig ook laat uit bed. Uurtje of negen. Bente haalt lekkere broodjes bij de receptie voor het ontbijt en rond een uurtje of 10 samen met Gerrit & Annemiek in de bus, op weg naar de gletsjer Perito Moreno. Deze gletsjer ligt circa 80 kilometer van El Calafate.


Als we de gletsjer naderen drijven er in het water al grote stukken ijs met een mooie lichtblauwe kleur die van de gletsjer zijn afgebroken. Af en toe maken we dan ook een fotostop.

Bij het Nationaal Park Glaciares Perito Moreno aangekomen moeten we entree betalen. Dan weer verder richting parkeerplaats. Vanaf daar kunnen we een gratis shuttle nemen naar de platformen voor de gletsjer. Sinds 10 jaar geleden, toen wij hier ook waren, is het toerisme dramatisch toegenomen. Wat een toeristen hier! En de twee platforms die er destijds waren zijn vervangen door een veel groter aantal die ook nog verbonden zijn door paden. Het geeft een schitterende kijk op de gletsjer. Dat wel! De gletsjer kreunt en kraakt af en toe. Soms een doffe dreun, net alsof er met carbid wordt geschoten. Dat betekend dat er weer ergens een brok ijs afbreekt. Op een gegeven moment hebben we geluk en breekt er een relatief grote brok ijs af. Een enorm gedreun, het water spuit dan hoog op. De ijswand van de gletsjer is zo’n 80 meter hoog, terwijl er onder water ook nog een pak van zo’n 150 dik zit. De gletsjer schuift zo’n 2 meter per dag naar beneden, dat is enorm snel en daarom zijn hier regelmatig instortende delen te zien. Al met al een prachtig gezicht! Eigenlijk krijg je er geen genoeg van, maar ja we moeten wel een keer terug naar de camping.

Als we terug zijn op de camping beginnen we gelijk met onze asado (= barbecue) bij de tent, die gisteren jammerlijk in het water is gevallen. Nu is het in ieder geval wel mooi weer om buiten te eten. Met z’n allen zetten we toch een gevarieerde maaltijd op tafel en iedereen laat het zich goed smaken.

’s Avonds nemen we, na een wijntje, afscheid van Gerrit & Annemiek. Wij gaan weer ieders ons weegs op weg naar Ushuaia, zij op de fiets en wij met de bus. Het was een leuke, spontane en erg gezellige ontmoeting. Wij laten het even van het weer afhangen of we morgen vertrekken of niet. Bij mooi weer gaan we verder, bij slecht weer wachten we nog even zodat we geen natte tenten willen inpakken.

El Calefate

20-01: Allemaal als een prins geslapen in ons nét iets te dure onderkomen. Dan is het helemaal fijn om goed geslapen te hebben. Een meevaller is wel dat er ook een ontbijt op de kamer wordt geserveerd. Dat laten we ons goed smaken en om 10.00 uur checken we uit.

We gaan eerst naar een garage in verband met het kapotte wiel. De man van een kleine lokale garage kent het fenomeen Ruta 40, en het effect daarvan op banden, als geen ander. In een vloek en zucht is de aan flarden gereden band van de velg gedrukt en in de recycle-bak beland. Met een buizentang wordt de rand van de velg weer in model gebracht. Tja, dan moet er een andere band op. Nieuwe banden heeft hij niet en ook niet in onze maat. Wel een tweedehands band in een maat die ook op onze velg past. Nu we er toch werk mee hebben, en wel even wat tijd hebben, willen we er ook gelijk weer een goede band op. Hij stelt voor dat we zelf ergens een nieuwe band halen en dan weer terugkomen om hem op de velg te zetten. Akkoord!

We gaan even wat adresjes af. Niemand heeft echt exact de goede maat, maar wel een gangbare maat die ook op deze velg past en qua hoogte maar minimaal afwijkt van de oude. Tja, je moet wat, want aan alleen een velg hebben we onderweg ook niets. Iets afwijkende maten als achterwielen maakt ook niet al te veel uit, we moeten gewoon weer twee reservewielen hebben onderweg. Eén is gewoon te riskant.

Tijdens de bandenjacht zoeken we ook nog even een nieuwe slaapplek voor vannacht en misschien morgennacht. We proberen het op de camping in de stad. Daar hebben ze ook een slaapzaaltje voor ons, maar met twee stapelbedden van 3-hoog. Dat ziet ons er iets te avontuurlijk uit, slapen op 2 meter hoogte. We kiezen voor een plek op de camping. Laura blijft met Bente achter op de camping om onze twee tentjes alvast op te zetten en Edwin gaat met Huub en Toon naar de garage om de band op de velg te laten zetten. Een fluitje van een cent. De ‘moet’-klusjes zijn weer gedaan. Op de camping maakt Toon nog weer een Cito-toets. Hij had er wel zin in, dus van zo’n moment maken we graag gebruik.

We hebben wat SMS-contact met Annemiek & Gerrit. Zij fietsen vandaag de laatste kilometers naar El Calafate. Wij gaan de stad in om boodschappen te doen en treffen hen bij de supermarkt. We spreken af om vanavond op de camping te gaan barbecueën. Als we met de boodschappen naar huis lopen begint het te miezeren en dat blijft het doen. We besluiten dan maar met z’n allen in het restaurant van de camping te gaan eten. Het wordt een gezellige avond. Rond 22.00 uur kruipen we in onze tenten.

Een lange dag!

19-1: De bedden in het hostel waren goed en ook de douche was fijn en warm. Uitgerust kunnen we aan onze desayuno beginnen. Bente maakt nog even een Cito-toets voor spelling. We laden alles weer in de bus en nemen afscheid van Gerrit en Annemiek. We wensen ze veel succes met het vinden van een lift! Om 10.00 uur rijden we al. Vandaag willen we proberen een heel eind te komen. Volgens onze kaart komt er nog 336 kilometer gravel, dus dat wordt nog een hele toer.


De gravelweg loopt langs een nieuw aangelegde asfaltweg die nog niet in gebruik is genomen. Deze weg lonkt verleidelijk naar ons. We kunnen het asfalt niet weerstaan en gaan door de ”berm” over het nieuwe asfalt. Wat een genot. De asfaltweg is al eindeloos lang, maar voor ons is het onmogelijk om al het asfalt te nemen. Telkens zijn er hopen zand op gelegd. Bovendien kunnen we met de bus niet overal het asfalt verlaten, gezien de grote hoogteverschillen tussen de asfaltweg en de gravelweg. De kinderen vinden het wel mooi dat we “een beetje stout” doen. Maar goed, het zijn maar enkele kilometers. Dan gewoon weer gravel, gravel, gravel.

Onderweg zien we weer veel guanaco’s en struisvogels. Als we ergens staan om weer een paar foto ’s te maken worden we ingehaald door een witte pick-up. Vanuit de achterbak wordt hard naar ons gezwaaid! Het zijn Gerrit en Annemiek. Wat een mazzel dat ze zo snel al een lift hebben gevonden! Wij stappen weer in en zetten de achtervolging in.

Na een hele tijd hobbelen komen we een fietser tegen die even zit uit te rusten van deze bijna onmenselijke fietstocht. Het blijkt een Duitser te zijn waarvan wij al gehoord hadden in de verhalen van Gerrit en Annemieke. Alles is verder goed met hem. Hij rust alleen even uit achter een verkeersbord, in verband met de enorme wind. Mooi zo. We geven hem een hand vol toffees uit onze megazak en gaan weer verder, met de informatie dat er zo weer een stuk ASFALT komt!En dat blijkt waar te zijn. We zoeven weer over de weg. Na een tijdje doemt er iets van een gebouw op aan de linkerzijde van de weg. Daar staat de witte pick-up. Wij gaan ook even van de weg. De chauffeur van de pick-up moet alleen even de weg vragen. Alles is nog oké met Gerrit en Annemiek. Daar gaan we weer. Nog even en dan weer gravel…

Vandaag hebben we weer geluk: er steekt weer een gordeldier de weg over. Ditmaal een volwassen exemplaar. Wat zijn het toch leuke beestjes! Als Laura probeert uit te stappen krijgt ze de deur bijna niet open in verband met de enorme wind. Om de deur te behouden moeten we deze telkens met z’n tweeën opendoen.

Dan weer verder hobbelen… We proberen om vandaag in Tres Lagos te komen. Het eerste stadje aan het begin van het asfalt. We verwachten dat we daar wel een overnachtingsplek kunnen vinden. Ongeveer 40 kilometer voor dit stadje valt pech ons toch ten deel… We hebben een lekke achterband… Het waait! Als je uitstapt wordt je bijna gezandstraald! Maar ja, niets doen is geen optie. De kinderen blijven in de auto, en wij gaan aan het werk. De krik pakken en één van de beide reservewielen. Aan het werk. Al snel doemt er een auto met drie Argentijnse mannen op. Zij bieden onmiddellijk hulp aan. Dat is prettig. Na een halfuur is het karwei geklaard en kunnen we alles weer in de bus pakken, inclusief kapotte band… Wat een rommel geeft dat! Nou ja, dat zien we later wel weer. We gaan zo snel mogelijk op zoek naar een nieuwe band en velg.

Eerst maar naar Tres Lagos. Dat blijkt een tegenvaller. Er is werkelijk helemaal niets te beleven in dit “gat”. Maar: er is wel een tankstation. Even bijtanken voor de bus (en voor ons) en dan vol goede moed nog ca. 160 kilometer naar El Calafate. Er zit niets anders op.

In El Calafate aangekomen gaan we direct naar de tourist office. Er blijkt geen cabaña meer vrij…. Tja, een toeristische plek in de zomervakantie van veel Argentijnen. Het was te verwachten. Slik. Oké: waar is de folder van een slaapplaats die we bij het tanken in Tres Lagos hebben gekregen? Daar gaan we heen. Helaas: Vol. De eigenaar wijst ons een ander hotel. Daar hebben we meer geluk. Er is voor vannacht (en alleen voor vannacht!) plek voor ons. En de prijs: die nemen we maar voor lief! Het is te laat om nog een camping te zoeken. Bovendien moeten we nog eten scoren. Als het hotel de vierpersoonskamer voor vijf personen prepareert, gaan wij een hapje eten. Onder het eten komt er een SMSje van Gerrit en Annemiek. 35 kilometer voor El Calafate hebben ze eindelijk contact gekregen met de Argentijnse boer achter het stuur van de witte pick-up: mogen we er alstublieft uit! Wij hadden onderweg al vaak aan hun gedacht: een dag in de bak van een pick-up zal minstens zo zwaar zijn als een dag fietsen: wind, hobbels, geen mogelijkheid om te eten, drinken, plassen. Compleet afhankelijk van de chauffeur. Voor morgen spreken we met elkaar af. Het was een hele lange dag.