360 graden helemaal niets!!!

Aan alle kanten, zover je kijken kunt --> helemaal niets, alleen heel veel wind!

Cueva de los Manos

DAAR ZIJN WE WEER!!!

18-01: Rond een uur of negen staan we op. We breken gelijk onze spullen op en ontbijten daarna. Het is mooi weer, maar er staat een stevige wind. Als we wegrijden hebben we nog maar een paar kilometer en dan begint de roemruchte gravel van Ruta 40. We zien dat ze druk bezig zijn met het verlengen van het asfalt, maar daar hebben we nu niets aan. Misschien de volgen de keer !! Het is gelijk al raak, een weg vol wasbord en dikke keien. De snelheid loopt terug naar 25 kilometer per uur, en dan te weten dat Ushuaia nog zo’n 1200 kilometer rijden is.

Zo’n 20 kilometer verderop komen we aan bij de afslag naar de ‘Cueva de los Manos’ (de grot van de handen), een archeologische plek waar een grote hoeveelheid muurschilderingen (handen) zijn gevonden. Deze staat op de World Heritage List van de UNESCO, een bezoek waard. Maar hier krijg je niets voor niets, dus vanaf de afslag is het 43 kilometer gravel (en uiteraard 43 terug), maar dat mag de pret niet drukken.

Ook qua wildlife hebben we een topdag. Vanmorgen zagen we gelijk al een flamingo en een gordeldier. Nu richting de grotten zien we groepen guanaco’s (wilde lama’s), condors en nandu’s (kleine struisvogel).

Na een uur hobbelen en trillen komen we aan bij de grotten. We wachten op de rondleiding van 14.00 uur. We krijgen allemaal een helm op en lopen dan met zo’n 20 man met een gids richting de grotten en de rotstekeningen.

De tekeningen zijn indrukwekkend om te zien. Ze stammen uit verschillende tijden, tussen de 9000 en 1000 jaar geleden en zijn aangebracht door nomadische groepen jagers en verzamelaars die deze grotten bij de rivier benutten voor onderdak. De oudste tekeningen zijn het minst duidelijk en het simpelst, de meest ‘recente’ tekeningen zijn nog redelijk fel van kleur en al wat gedetailleerder dan de eerste. De kleuren zijn gemaakt door ter plaatse voorkomende pigmenten te mengen met vloeistoffen en deze op de poreuze rotsen aan te brengen. Het valt ook op dat er alleen maar linkerhanden zijn afgebeeld. Ook zijn er afbeeldingen van guanaco’s, jachttechnieken, salamanders etc.

Als we de tekeningen hebben bekeken gaan we terug naar onze bus en rijden de 43 kilometer terug naar de hoofdweg. Na een paar kilometer op Ruta 40 komen we in Bajo Caracoles. In de Lonely Planet wordt hierover gezegd: ”als je iets te lang met je ogen knippert ben je er voorbij”. Dat is een goede omschrijving. Het is eigenlijk een tankstation (= tankwagen + 2 pompen) met een paar huizen er omheen. Maar ja, het volgende dorp (lees: gat) ligt 336 gravel-kilometers verderop.

Eigenlijk willen we hier alleen een warme maaltijd nuttigen, maar in het winkeltje treffen we 2 Nederlandse fietsers , Gerrit & Marieke(Amersfoort). Zij slapen in het naastgelegen hostel. Wij besluiten ook daar een kamer te nemen, want het volgende stuk is toch eigenlijk een te lange ruk en het is al achterin de middag. We eten ook maar in het hostel. Er is daar nog een Frans stel dat in 4 jaar met hun motor de wereld over reist, en gedurende het begin van de avond stroomt het kleine hostel vol met reizigers. Een gezellige boel.

We drinken koffie en een biertje met Gerrit & Marieke, zij gaan morgen op zoek naar een lift naar het zuiden, fietsen is hier bijna niet te doen, slechte weg, koud en een zeer harde wind schuin van voren. Wij zijn blij dat we hier gebleven zijn en dat we vannacht niet hoeven te kamperen, de wind giert om het hostel en het is erg koud buiten. Morgen is er weer een dag.

Bienvenidos a la republica Argentina

17-01: In de loop van de ochtend gaan we weer op pad. Even langs de bank voor cash. Hoewel we binnen enkele kilometers uit Chili zijn, pinnen we hier toch weer even maximaal. We hoorden wat verontrustte berichten uit het zuiden van Chili, over stakingen etc., dan is het goed om cash op zak te hebben omdat daar de pinautomaten wel wat vaker leeg kunnen zijn.

Een paar kilometer buiten Chile Chico komen we bij de Chileense grens. Onze Duitse vrienden staan er ook weer met hun grote vrachtwagen/camper. We worden snel en vakkundig ‘uitgestempeld’ en bij de aduana krijgt ons auto-document een stempel en verdwijnt in het grote Chileense archief. Een paar kilometer later zijn we bij de Argentijnse grenspost. Hier gaat het altijd een tikkie minder vlot. We staan in de ‘entrada’-lijn, maar omdat de grote groep Duitsers ons voor is, mogen wij van de chef wel even in de ‘salida’-rij gaan staan. Deze wijziging zorgt bij een aantal beambten voor wat verwarring omdat we eigenlijk in de verkeerde rij staan. Uiteindelijk komt alles toch weer goed (zoals altijd!!!). Ook nu weer zo’n 1,5 uur aan de grens doorgebracht.

We rijden over een superstrak stukje asfalt Argentinië in, wat een heerlijk gevoel. De bus zoeft over de weg en heeft zo te horen geen vreemde ‘tikjes’ en ‘rammeltjes’ overgehouden van de afgelopen gravel-kilometers. Na zo’n 60 kilometer draaien we Ruta 40 op. Vlak vóór het plaatsje Perito Moreno, gooien we de tank nog eens weer een keer helemaal vol diesel en ook de jerrycan. Ruta 40 is over honderden kilometers onverhard en langs deze weg zijn bijna geen voorzieningen. Vandaar!!

We rijden nog zo’n honderd kilometer over asfalt en gaan dan een slaapplaats zoeken, maar zoals gezegd, hier is bijna niets. We zijn hier aangewezen op estancia’s (boerderijen) die onderdak of kampeermogelijkheden bieden. De eerste estancia stond beschreven in de Lonely Planet maar was gesloten. Tja, dan houdt het op en gaan we maar verder. Na zo'n 25 kilometer vinden we een estancia die wel (basic) kampeerplekken heeft. Hier slaan we onze tenten op. We moeten ze wel goed vastzetten want het waait hier enorm hard. We maken een vuurtje en Toon maakt nog een Cito-toets. Als het te koud en te winderig wordt kruipen we in de slaapzakken en ritsen we de tent dicht.

Jos Verstappen & Derk Bolt

16-01: Vanmorgen rond 8.00 uur gewekt door een medewerker van het hostel in verband met onze boottrip om 9.00 uur naar de marmergrotten. Eerst nog even een ontbijtje, dan warme kleding aan en op weg naar de gele caravan. Daar treffen we de dame waarbij we gistermiddag dit tripje hebben geboekt. Ze brengt ons met haar auto naar de boot. Daar trekken we reddingsvesten aan en kunnen we vertrekken. De kinderen vinden het best wel spannend op deze boot, maar na een tijdje begint het te wennen. Na een klein halfuurtje varen komen we bij de schitterende marmergrotten. De boot wordt er af en toe een klein eindje ingevaren om alles beter te kunnen bekijken. Ook de kinderen vinden het heel interessant. Het water is prachtig blauw en helder. We varen zelfs een keer door een natuurlijke tunnel die in het marmer is ontstaan. Het is wel even passen en meten met het bootje, maar het kan prima. We verwonderen ons over hoe de natuur dit allemaal voor elkaar krijgt. Prachtig!

De boottocht terug varen we, op verzoek van Toon, un poco mas rapido (in ons beste spaans). Er is iets meer wind gekomen, dus ook wat meer golven. De boot bonkt af en toe op het water, maar nu zijn de kinderen gewend en vinden ze het schitterend.

Omdat we heerlijk zijn uitgewaaid en het aardig koud hebben gekregen nemen we aan wal warme chocomelk. Rond een uurtje of half één gaan we de Carretera Austral weer op.

Gravel, gravel en nog eens gravel in vele varianten maar met kilometers wasbord. Vooral als we na zo’n 60 kilometer van de Carretera afslaan naar een ‘wit weggetje’ op de kaart, maar wel dé doorgaande weg naar Argentinië. Diverse keren duiken we echt een grindbak in (het Jos Verstappen-effect). Ook zijn er fikse steile hellingen, waar we in de eerste versnelling tegen op moeten kruipen. Onze bus krijgt flink op z’n donder, soms lijkt het of het onderstel en de carrosserie ieders hun eigen weg gaan. Maar tot nu toe nog geen enkel technisch mankement. Ook wij zijn het inmiddels gewend en genieten dan weer extra van een stukje asfalt, beton of klinkers. De ruige en ongerepte natuur blijft boeien. Besneeuwde bergtoppen, azuurblauwe meren, rotsformaties. Hoe komen deze meren toch zó intens blauw of turkoois? Het is eigenlijk niet te beschrijven. De foto’s moeten het verhaal vertellen, alhoewel deze nooit kunnen weergeven hoe mooi het in werkelijkheid is. We rijden de hele dag langs het meer dat in Chili ‘Lago General Carrera’en in Argentinië ‘Lago Buenos Aires’ heet, op het Titicacameer ná het grootste meer van Zuid-Amerika.

Rond half vijf komen we aan in Chile Chico (klein Chili), het eerste dan wel laatste stadje voor de grens. We proberen een slaapplaats te vinden. Diverse malen stapt Laura uit bij cabañas, maar helaas: of ocupada (bezet) of niet voor 5 personen, of (tot 3 maal toe): niemand te bekennen. Maar we blijven proberen. Laura begint al aardig op Derk Bolt (spoorloos) te lijken. Maar zoals altijd, en net zoals bij Derk, komt alles uiteindelijk goed. We vinden een nette cabaña voor een goede prijs en vlak aan het meer. Wij slepen onze spullen naar binnen en de kinderen genieten aan het strand. Perfect! We koken zelf zodat we mooi de verse producten die we nog aan boord hebben kunnen opmaken en morgen niet weg hoeven te gooien.

Morgen op naar de volgende grenspost met Argentinië, 9 kilometer verderop!

Puerto Río Tranquilo

15-1: Rond een uur of half een, als alle “moet” klusjes zijn geklaard, start Edwin de auto weer om vandaag weer kilometers te gaan maken. Het plans is om te rijden naar Puerto Río Tranquilo. Volgens de cabaña-eigenaar van El Mirador in Coyhaique zijn daar prima overnachtingsmogelijkheden en is de route prachtig.

Inderdaad, hij heeft niets teveel gezegd. Prachtige bergen, soms met besneeuwde toppen, rotsformaties, azuurblauwe gletsjer, watervallen, rivieren, moerasachtige gebieden. Prachtig om te zien. De trip zal vandaag volgens onze TomTom 216 kilometer zijn, waarvan 116 kilometer over gravelwegen. Nou, dat klopt dit keer precies! De gravelweg heeft in het begin héél veel wasborden, maar later gaat het een stuk beter.

Als we een ongelofelijk Rotel (een soort vrachtwagen/bus vol mensen met daaraan een aanhanger die dient als slaapgelegenheid voor deze mensen) voorbij zien komen over deze gravelweg weten wij zeker dat onze bus het ook aankan. Dat is een hele geruststelling.

Rond half zes komen we aan in Puerto Río Tranquilo. Een klein plaatsje met een aantal restaurantjes, wat slaapplaatsen, een tankstation en wat toeristische informatie. Wij komen terecht bij hostal Los Pinos. Twee nette kamers met elk een tweepersoonsbed, en elk een eigen “baño”. Prima voor ons. Wel moeten we ons weer in twee groepen opsplitsen, maar dat vinden weg geen probleem.

Na het installeren in onze kamer gaan we het dorpje nog even in. Bovendien boeken we een tour voor morgenvroeg 9.00 uur. We gaan met z’n vijven in een bootje naar marmer grotten (Capillas de Mármol). We zijn heel benieuwd. Daarna hebben we in een restaurantje wat gegeten en deze maaltijd afgesloten met, jullie raden het nooit: oliebollen (nou ja, Berliner bollen werden ze hier genoemd). Versgebakken met poedersuiker! Na deze caloriebommen zijn we weer naar ons hostel gegaan, hebben we nog wat potjes UNO gedaan, ge-internet en tv gekeken.

Extra nieuwsbericht!

Gisteren zijn we via de e-mail benaderd door een journalist van de Volkskrant. Of we mee willen werken aan een artikel over gezinnen op wereldreis. Nou, dat leek ons wel leuk. Het interview hebben we per mail ontvangen. De vragen over: waarom, waarheen, de organisatie hebben we beantwoord en aan haar teruggemaild met wat foto’s. Aanstaande dinsdag of vrijdag komt het artikel in de krant!

Coyhaique II

14-01: Ook vandaag blijven we in Coyhaique. De gehele ochtend wordt besteed aan schoolwerk. Edwin gaat met Huub naar de wasserette om de schone was op te halen, dat is toch wel verrekte handig zo’n wasservice in de buurt .

In de middag gaan we nog even de stad in om wat proviand in te kopen voor het avondeten en voor de komende dagen. Best wel lastig om voor onderweg in te slaan. Soms is er niets te krijgen en een poos later wel weer. Het is ook altijd zo zonde om producten aan de grens weg te moeten gooien. Maar ja, we weten ook nooit of we zelf moéten koken, of dat er ook voor een habbekrats wat te koop is. We investeren dus in blikken groente en fruit en ander voorverpakte produkten, dat mag de grens wel over. Een zakje aardappelen en een paar uien doen we er toch ook maar bij.

’s Avonds worden alle accu’s en batterijen nog een keer opgeladen en wordt de inhoud van de bus nog eens even weer hergeschikt, zodat alles weer op de juiste plaats zit, staat, hangt, ligt etc. en dat alles weer een beetje in de kratjes zit. Eén tent moesten we nog opvouwen, dat scheelt ook weer plek. Tijdens de rij-dagen moet alles een beetje voor het grijpen liggen, maar het is goed om af en toe weer orde op zaken te stellen. Tot onze schrik moeten we constateren dat de doos snoepgoed van de familie Pasterkamp en de doos Sinterklaaslekkernijen al bijna op zijn. We hebben dan de laatste twee weken dan ook erg genoten van onder andere chocolade-pepernoten, dropjes, Fruitella, Mentos etc. Nog hartelijk dank daarvoor.

Ook gaat iedereen nog even lekker onder de douche, dat is hier goed voor elkaar en er zijn handdoeken beschikbaar. Altijd beter dan je eigen handdoeken gebruiken, want dan liggen er weer 5 van die natte ‘kletsen’ achter in de bus. Kortom, we gaan weer goed voorbereid aan nog eens 400 kilometer Carretera Austral beginnen, op weg naar Chile Chico, waar we weer de grens met Argentinië over willen. Dit deel van de Carretera staat zelfs op onze kaart als ongeasfalteerd aangegeven, we hoeven ons dus geen enkele illusie te maken.

TOP 10

Geïnspireerd door de weblog van RoKa (kijk hiernaast op London Calling, http://www.pradoverde.blogspot.com/) hebben wij onze eigen top 10 samengesteld. Omdat onze creativiteit en muzikaliteit op dit moment enigszins te wensen over laat, staan wij open voor suggesties van onze trouwe bloglezers. Mail je inzending naar: amanraalte@gmail.com Dan zullen wij te zijner tijd nogmaals een top 10 samenstellen (over de uitslag kan echter niet worden gecorrespondeerd!!).


1. Working on a dream – Bruce Springsteen

2. Born to Run – Bruce Springsteen

3. Another one bites the dust – Queen

4. Dust in the wind – Kansas

5. Don’t cry for me Argentina – Evita

6. El condor paso – Simon & Garfunkel

7. Niet noar huus toe goan –Normaal

8. Deurdonderen – Normaal

9. Waarheen, waarvoor – Mieke Telkamp

10. Met de vlam in de pijp – Henk Wijngaard